Abigor – Höllenzwang (Chronicles of Perdition) 2018

Abigor - Hollenzwang (Chronicles Of Perdition) 2018

Εκ πρώτης, το φολκλορικής αισθητικής εξώφυλλο μας ενθουσίασε… Μας έδωσε ενδεχομένως ακόμα και την εντύπωση, πως οι Αυστριακοί στον εν λόγω δίσκο θα επέστρεφαν μουσικά σε ηχητικά μονοπάτια που είχαν αφήσει εδώ και χρόνια.
Προφανώς αυτό δεν έγινε… Αλλά το ότι δεν έγινε δεν σημαίνει ότι ο δίσκος δεν είναι καλός…!

Διότι ο δέκατος ολοκληρωμένος δίσκος των Abigor αποτελεί ένα αξιολογότατο δείγμα σημερινού Black Metal, με ηχητικά «πισωγυρίσματα» (χωρίς αυτά να έρχονται απ’ τα 90’s απαραίτητα), που έχει να πει πράγματα στον ακροατή.

Αυτό που χαρακτηρίζει τη παραγωγή του, είναι η πριμαριστή και στεγνή ηχητική του προσέγγιση, που μπορεί σε κάποιο βαθμό να το καταστήσει κάπως απρόσιτο. Πέρα όμως απ’ αυτό το στοιχείο που δεν είναι απαραίτητα (έως καθόλου θα έλεγα εγώ) κακό, το μουσικό μέρος έχει να επιδείξει αρκετές αξιομνημόνευτες ιδέες. Εδώ θα συναντήσουμε την Intelligent λογική, διάσπαρτη σε όλο το δίσκο να φλερτάρει με τα δύστροπα, κοφτερά κιθαριστικά μοτίβα, ενώ οι δηλητηριώδεις απολήξεις παλαιότερων ηχητικών εκφάνσεων της μπάντας, φροντίζουν να είναι εμφανείς ώστε το αποτέλεσμα να είναι ισορροπημένο.

Στο συνολικό εγχείρημα βοηθά η σχετικά μικρή διάρκεια του δίσκου, οι φωνητικές εναλλαγές, οι όμορφες μπασογραμές, η δυναμική του drumming, καθώς και το επικό feeling, που είναι συγκρατημένο αλλά ευδιάκριτο.

Εν ολίγοις, εδώ δεν έχουμε την έκπληξη της ενθουσιώδης αντίδρασης ενός αριστουργήματος. Έχουμε όμως τη συνεπή και τίμια μουσική έκφραση μιας μπάντας που εκτιμάμε και σεβόμαστε εδώ και πολλά χρόνια. Στη παρούσα φάση για μένα αυτό είναι αρκετό.

 

Advertisements

Αφιέρωμα – Το Black Metal στη Δεκαετία 2000-2009

Το σκεφτόμουν εδώ και αρκετό καιρό…. Η ιδέα πραγματοποίησης ενός αφιερώματος με θέμα τα 00’s αποτελούσε μια κρυφή επιθυμία. Θες μήπως το γεγονός ότι είναι η δεκαετία στην οποία ανακάλυψα και αγάπησα τον ήχο ή ακόμα ότι είναι η δεκαετία της τρελής παραγωγικότητας, νέων ρευμάτων, καθώς και μιας άκρως μοχθηρής αισθητικής που απέκτησε αυτός…; Μάλλον απλά είναι η αγάπη για το είδος και η ανάγκη αυτής να εκφραστεί.

Το Black Metal δεν έχει πεθάνει! Όχι ακόμα…! Ακόμη και σήμερα το πιστεύω ακράδαντα. Απλά αλλάζει… Αλλάζει ο ήχος του, η αισθητική του, ακόμα και τα Cliche του.
Στο παρόν αφιέρωμα θα προσπαθήσω να αναλύσω περιεκτικά και με το δικό μου τρόπο τα σημαντικότερα γεγονότα, σχετικά με τον ήχο και τα ρεύματα που επικράτησαν στη δεκαετία, καθώς και ότι άλλο προκύψει γι’ αυτή. Το σημαντικότερο είναι ότι η όποια ανάλυση γίνει, θα έχει να κάνει με το πως κατανόησα εγώ ο ίδιος τα γεγονότα σαν οπαδός από τα προσωπικά μου μουσικά βιώματα.

 

Στην αυγή της νέας χιλιετίας

Ιανουάριος 2000 λοιπόν… Όλα αλλάζουν… Νέα μουσικά ήθη και έθιμα, ήχοι και αισθητικές δημιουργούνται, άλλες εξελίσσονται ή και μεταλλάσσονται ακόμα. Το Black metal δεν αποτελεί εξαίρεση στο κανόνα αυτό. Ήδη από τα mid-late 90’s το είδος έχει αρχίσει να δίνει ένα αέρα προοδευτικότητας, ένα αέρα πρωτοποριακής μαύρης τέχνης κάνοντας μας μάρτυρες ενός καινούργιου προσωπείου αυτής της μουσικής. Μιας μουσικής που δεν έχει διστάσει να ενσωματώσει μέσα της πάμπολλα στοιχεία, από Jazz και Post μέχρι avantgarde, progressive, industrial, electronica, trip-hop, ακόμα και baroque. Όλα αυτά στη ανάγκη της, να πάψει να είναι δέσμια της πριμαριστής – θαμμένης παραγωγής ως προς το ηχητικό αποτέλεσμα, του ατελείωτου σιδηροδρομικού σαματά ως προς το παίξιμο και της σατανικής – αντιχριστιανικής θεματολογίας ως προς τους στίχους και το attitude.

Όλες αυτές οι επαναστατικές φόρμουλες θα βρουν γονιμοποιημένο έδαφος στα 00’s, προκειμένου να οδηγήσουν τον ήχο σε υπέρλαμπρες στιγμές! Δίσκοι – διαμάντια αρχίζουν να ξεπηδούν…

 

Όταν η τέχνη ξεπερνά τις ταμπέλες

Fleurety… Μπάντα αποτελούμενη από μουσικούς με κότσια! «Department of Apocalyptic Affairs» (2000). Ένας δίσκος που δίχασε… Από το αν είναι καλός μέχρι το αν ανήκει στη κατηγορία του Black Metal. Γράφτηκε και ηχογραφήθηκε στα 90’s και όντας πέρα για πέρα μπροστά για την εποχή του κυκλοφορεί κάπου στο 2000. Ένα μουσικό όργιο με τη πληθώρα μιας μεγάλης ομάδας θρυλικών μουσικών που συμμετέχουν σε αυτό. Μπόλικη Jazz, progressive, trip-hop, electronica και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, σε μια προσπάθεια να ακουστεί η συγκεκριμένη μουσική διαφορετική, έτοιμη να διχάσει τους οπαδούς (κι εμένα μαζί) για το αν αυτό που ακούνε είναι προοδευτικό black Metal η ένα κράμα ιδεών από μουσικούς που απλά θέλουν να το πάνε αλλού.

Enslaved – «Monumension» (2001). Η απόλυτη αναμόχλευση της ψυχεδελικής Prog κληρονομιάς στο Black Metal. Αν ο συναισθηματικός παροξυσμός αυτού του δίσκου μετριόταν σε κοντέρ, θα το είχε τερματίσει! Ακούστε το εναρκτήριο «Convoys to Nothingness» και γίνετε ένα με τη συγκινησιακή φόρτιση του!

Arcturus – «The Sham Mirrors» (2002). Ο τελευταίος τους δίσκος με το Garm σηματοδοτεί τη συνέχεια του τεντώματος των καλλιτεχνικών ορίων του είδους. Μέσα από μία φουτουριστική Progressive λογική γίνεσαι μάρτυρας της εκτυφλωτικής, προοδευτικής και συνάμα πρωτοποριακής ιδιότητας του εν λόγω ήχου να προσαρμόζεται σε κάθε είδους πειραματικό σύμπλεγμα, χωρίς να χάνει το πρωτόλειο πνεύμα του. Το υπερ-έπος «For to End yet Again» αποτελεί για το γράφοντα ένα από τα πιο οργασμικά και συγκλονιστικά έργα τέχνης!

Virus – «The Black Flux» (2008). Η δεύτερη τολμηρή κίνηση του ευφυή Carl-Michael Eide να ξαναφέρει στο προσκήνιο τη λατρεμένη κληρονομιά των αδικοχαμένων Ved Buens Ende, ανακατεύοντας το Voivod-ικό Prog και το Jazz-Rock με τη ερεβώδη πλευρά τους.

Θα είμαι ειλικρινής… Για μένα και τα τέσσερα προαναφερθέντα διαμάντια δεν είναι Black Metal, τουλάχιστον όχι με τη στενή και περιοριστική έννοια του όρου. Είναι όμως τα τέλεια παραδείγματα της δεκαετίας ως προς την αναπροσαρμογή τολμηρών ιδεών σε μαυρομεταλικό καμβά, οδηγώντας το είδος σε ένα επίπεδο όπου οι ταμπέλες δεν έχουν καμιά αξία και γι’ αυτό και μόνο το λόγο έπρεπε να αναφερθούν.

 

Αναπροσαρμογή με πρωτοποριακό – νοήμον περιτύλιγμα

Είναι μία τις πιο βασικές ανάγκες του ανθρώπου και κατ’ επέκταση του μουσικού… Η ανάγκη για ολικό restart. Έπειτα από τα δραματικά γεγονότα των 90’s ημερών, το είδος χρειάζεται αναπροσαρμογή σε νέα κλίμακα. Μπάντες όπως οι Dodheimsgard με το «666 International» και οι Satyricon με το «Rebel Extravaganza», (δεν ξεχνάμε φυσικά το Split «Thorns vs. Emperor») έκαναν την αρχή προς το τέλος της προηγούμενης δεκαετίας. Φύτεψαν το σπόρο της ελεύθερης έκφρασης, έχοντας τη Νορβηγική Moonfog Productions του Satyr ως δίοδο.
Mayhem – «Grand Declaration of War» (2000), Thorns – «Thorns» (2001)… Όταν δύο από τα σημαντικότερα σχήματα του χώρου αποφασίζουν να αφήσουν πίσω το παρελθόν και να πλάσουν ένα νέο νοσηρό μέλλον, μέσα από avantgarde – industrial ήχους. Ονομάστηκε Intelligent Black Metal και ήταν μία μετωπική επίθεση που τάραξε συθέμελα τα στάνταρ του ήχου και τοποθέτησε με το έτσι θέλω τη νέα τη νέα οπτική των πραγμάτων. Ήταν ένα είδος προσωπικού στοιχήματος γι’ αυτούς που πίστεψαν ότι τα σκοτεινά ένστικτα δεν φιμώνονται.

 

Mayhem

 

Ο ακρογωνιαίος κανόνας της ζωής… Τίποτα δεν μένει στάσιμο

Μέσα σε όλα αυτά, παρατηρείται μια έντονη τάση από τα περισσότερα ιστορικά συγκροτήματα της σκηνής, να ξεφύγουν αρκετά έως τελείως από τα όρια του είδους. Οι μουσικοί ανάλογα με τις προσωπικότητες, τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, αλλά και επειδή το επιτάσσει η πραγματικότητα της εποχής (μην γελιόμαστε…), τραβάνε διαφορετικούς δρόμους.

Οι Emperor γίνονται progressive με τον Ihsahn να δημιουργεί αργότερα τη δική του προσωπική διαδρομή, που δεν διαφέρει πολύ από αυτή του κυρίως σχήματος πριν αυτό διαλυθεί. Οι Darkthrone βγάζουν ενδιαφέροντα albums, που από το 2006 αρχίζουν να ηγούνται ηχητικά μιας Heavy νοοτροπίας. Ο Mortiis αφήνει στο παρελθόν το πρωτοπόρο έργο του, δηλαδή την ηχητική εξωτερίκευση του Black Metal ήχου αποκλειστικά και μόνο από synths, κάνοντας την Era I, να φαντάζει μια νοσταλγική παραίσθηση του παρελθόντος και το γυρνά στο Electro – Industrial.  Οι Ulver αλλάζουν οριστικά και αμετάκλητα, αλλά ποιος νοιάζεται στη τελική όταν συνεχίζουν να κυκλοφορούν δισκάρες που κάνουν τους μαυρομέταλους να δουν την electronica – ambient με τη καλύτερη διάθεση. Οι Manes μετατρέπονται σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ηλεκτρονικό – πειραματικό σχήμα, με στοιχεία από Trip-hop μέχρι Jazz. Οι Immortal Thrash-ίζουν, οι Gehenna Death-ίζουν. Οι Behemoth Death-ιζουν ακόμα πιο πολύ. Οι Dissection παίρνουν το δρόμο του μελωδικού Death Metal, με τον Jon Nodtveidt λίγο αργότερα να αυτοκτονεί. Για τους Fleurety, Enslaved, Arcturus και Virus (ως προέκταση των Ved Buens Ende) τα είπαμε αναλυτικότερα λίγο πιο πριν, ενώ τα δύο εμπορικότερα σχήματα του είδους, οι Cradle Of Filth και οι Dimmu Borgir επιδίδονται με μεγάλη επιτυχία (εισπρακτικά τουλάχιστον) σε ένα συμφωνικό Extreme Metal που διώχνει πολλούς οπαδούς, αλλά φέρνει και πολλούς νέους.
Και επειδή η απαρίθμηση των σχημάτων που άλλαξαν μπορεί να συνεχιστεί για ώρα, θα είναι καλύτερο να σταματήσω εδώ.

Οι παραπάνω αλλαγές όμως έχουν και ως αποτέλεσμα κάποια υπό-είδη του ήχου να εκλείψουν. Το Majestic Black Metal καθώς και το μελωδικό αντίστοιχα (το μεν είχε καθιερωθεί κυρίως στη Νορβηγία, το δε κυρίως στη Σουηδία), αλλά και γενικά οι ατμοσφαιρικές εκφράσεις του είδους όπως τις ξέραμε, μας αποχαιρετούν οριστικά μπαίνοντας στο πάνθεον των μεγαλοπρεπών – επικών μαύρων ήχων. Αξίζει βέβαια να αναφερθεί πως το επικό Viking – Pagan – Folk (ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε…) ηχόχρωμα επέζησε σχετικώς, μέσα από δίσκους – εμβόλιμης σημασίας.

 

Θεμελιωτισμός και μηδενισμός… Τα οράματα παίρνουν σάρκα και οστά εκ των έσω

Έχοντας λοιπόν μιλήσει πιο πριν για το Intelliget, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε σε άλλα δύο από τα σημαντικότερα ρεύματα, που όπως το πρώτο έχουν 90’s βάσεις, αλλά καθιερώθηκαν στη επόμενη δεκαετία.

Το Orthodox Black Metal έρχεται και τα πράγματα σοβαρεύουν. Στα πλαίσια αυτού του νέου ρεύματος ο σατανάς  δέχεται  μια διαφορετική υπόσταση ως μέσο έκφρασης από αυτή που είχε στα 90’s. Από μεσαιωνικός τύραννος μετατρέπεται σε θειστική μορφή, ενώ ψαλμωδίες εκκλησιαστικού τύπου κάνουν την εμφάνιση τους. Funeral Mist – «Salvation» (2003), Ondskapt – «Draco Sit Mihi Dux» (2003), Watain – «Casus Luciferi» (2003), Deathspell Omega – «Si Monumentum Requires, Circumspice» (2004) μερικά μόνο από τα μνημεία που ηγήθηκαν αυτής της νέας αισθητικής και με τον Euronymous του «De Mysteriis Dom Sathanas» (1994) να χαμογελά με σαρδόνιο τρόπο από τον άλλο κόσμο βλέποντας το όραμα του να πραγματοποιείται.
Τσεκάρετε πάραυτα τα ιστορικά Γαλλικά labels, Norma Evangelium Diaboli και το συγγενικό End All Life για περαιτέρω εμβάθυνση.

 

MkM, Antaeus  Watain
MkM, (Antaeus)                                                   Watain

 

Το Depressive/Suicidal Black Metal από την άλλη, είναι το  αντίστοιχο όραμα του Varg Vikernes που έχει καθιερώσει ήδη τα λεγόμενα ξεψυχισμένα ουρλιαχτά απόγνωσης, καθώς και την θολή και αργή μουσική πλοκή. Burzum – «Hvis Lyset Tar Oss» (1994), «Filosofem» (1996) γέννησαν την αισθητική. Τι ακολουθεί στα 00’s; Abyssic Hate – «Suicidal Emontions» (2000), Silencer – «Death-Pierce Me» (2001), Xasthur – «The Funeral of Being» (2003). Leviathan – «The Tenth Sublevel of Suicide» (2003) και πολλά άλλα σε μια προσπάθεια να μηδενιστεί κάθε ίχνος θετικής σκέψης και ελπίδας.

 

Malefic, Xasthur              Nattramn, Silencer
Malefic (Xasthur)                                                             Nattramn (Silencer)     

                                

Φυσιολατρικός και εναλλακτικός ήχος… Οδεύοντας σε νέα πρότυπα

Το λεγόμενο Cascadian Black Metal ήταν μία προσπάθεια ένωσης του ήχου με τη φυσιολατρική πλευρά του. Καθαρά Βόρειο-Αμερικάνικη υπόθεση, αποσκοπεί σε μία περιηγητική δόμηση της μουσικής εξέλιξης, ώστε να φαντάζει ένα ταξίδι ιδεών και αναμνήσεων που εκφράζεται νοητά ανάμεσα στη φύση. Wolves In The Throne Room – «Diadem of 12 Stars» (2006), Skagos – «Ast» (2009) και αρκετοί άλλοι πειραματίστηκαν με αυτό το μοτίβο.

 

Cascadian

 

Και φυσικά το Post Black Metal και η προέκταση αυτού στο Shoegaze – Blackgaze, το οποίο ενσωματώνει πολλά νεωτεριστικά στοιχεία της μοντέρνας, εναλλακτικής μουσικής έκφρασης, από τα οποία αναδύεται μία άκρως συναισθηματική παρόρμηση. Ξεφυτρώνει στα mid 90’s από τους Fleurety – «Min Tid Skall Komme» (1995) και παίρνει τη τελική του μορφή μέσα από λαμπρές μπάντες όπως οι Altar of Plugues με το «White Tomb» (2009), οι Alcest με το «Souvenirs D’ un Autre Monde» (2007) και lantlos με το ομώνυμο ντεμπούτο το 2008.

 

Η σημασία του Αμερικάνικου ήχου

Αναμφισβήτητα η δεκαετία 2000-2009 ανήκει σε πολύ μεγάλο βαθμό ως προς την εξέλιξη του ήχου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από εκεί άρχισαν να αναδύονται μουσικοί που έκαναν θαύματα… Στο Compilation «Verrater» των Leviathan του Wrest που κυκλοφόρησε το 2002, μπορούμε τα εντοπίσουμε την συναρπαστική και ουσιώδη εξελικτική δομή αυτού που εν συντομία ονομάζουμε USBM. Παράλληλα μπάντες όπως οι Nightbringer έρχονται για να μείνουν και να σφραγίσουν την επιτυχημένη και υγιή ροή αυτής της μουσικής. Συστήνεται να τσεκαριστούν σε βάθος labes όπως, The Ajna Offensive και Moribund για ανακαλύψεις διαμαντιών.
Στη Νότιο Αμερική αντίστοιχα δημιουργείται μια ολόκληρη σχολή που παραπέμπει σε αυτές της Ευρώπης στα 90’s (Les Legion Noires, Black Metal Inner Circle), ως προς την ομαδοποιημένη δομή αυτής. Η Black Twilight Circle του θρυλικού πλέον label Crepusculo Negro, εγκαινιάζει μια νέα εποχή στον ήχο και την αισθητική του είδους, αποτελούμενη από μία παρέα μουσικών με αγάπη για τα  80’s και τα 90’s. Από αυτούς ξεκινά ένα πραγματικό τσουνάμι κυκλοφοριών σε όλα τα format, με αρκετή έμφαση σε αυτό της κασσέτας, το οποίο δίνει τα πρώτα δείγματα στα late 00’s για να πάρει ακόμα μεγαλύτερη φόρα στα early-mid 10’s.

 

Wrest, Leviathan, Lurker Of chalice  Nightbringer
Wrest (Leviathan, Lurker of Chalice)                      Nightbringer

 

Ψυχεδέλεια… Η ανορθόδοξη πλευρά του είδους

Μια προσπάθεια μερικών εκλεκτών να μας οδηγήσουν σε μη στεγανοποιημένες εμπειρίες. Slagmaur – «Skrekk Lich Kunstler» (2007), Nachtystium – «Assassins : Black Meddle Pt. I» (2008), A Forest of Stars – «The Corpse of Rebirth» (2008), Oranssi Pazuzu – «Muukalainen Puhuu» (2009), οι δικοί μας This is Past με το «Alice in Uglyland» του 2008 και αρκετοί άλλοι συνθέτουν το παζλ της κοσμικής παραίσθησης, που θα αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο στην επόμενη δεκαετία.

 

Υπόλοιπη Ευρώπη, Αμερική και άλλες περιοχές… Χάρτης της παγκόσμιας σκηνής

Πολλά σπουδαία διαδραματίζονται από άκρη ως άκρη του κόσμου στο ήχο. Στη Φιλανδία το label Northern Heritage βγάζει τίμια συγκροτήματα όπως τους Clandestine Blaze του Mikko Aspa (γνωστός από τους Deathspell Omega & Stabat Mater), με εξαιρετικά albums όπως το «Fist of the Northern Destroyer» το 2002. Οι Horna με το «Envaatnags Eflos Solf Esgantaavne» το 2005 κάνουν και αυτοί αίσθηση, ενώ η επιστροφή των Beherit στα μαυρομεταλικά πρότυπα με το «Engram» του 2009 ενθουσιάζει πολύ κόσμο. Στη Σουηδία τώρα, εκτός από τη αξιοπρεπή και συνεπή στάση των Marduk να κυκλοφορούν πολύ ωραίους δίσκους, όπως το «World Funeral» (2003) που είναι και ο τελευταίος δίσκος με τον Legion και τα «Plague Angel» (2004) & «Rom 5:12» (2007) με το Mortuus των Funeral Mist & Triumphator να παίρνει τη σκυτάλη, αξίζει να αναφέρουμε διαμαντάκια όπως το «Helveteshymner» (2004) των Blodsrit. Συμπληρωματικά αναφέρω τους Matricide, Necroplasma, Armagedda, Chaos Omen, Shining, Malign, Lepra, Reverorum Ib Malacht αλλά και τους εναπομείναντες απ’ τα 90’s Arckanum. Στη Νορβηγία… Tsjuder – «Desert Northern Hell» (2004), 1349 – «Beyond the Apocalypse» (2004), Dodsengel – «Visionary» (2009), Celestial Bloodshed – «Cursed, Scarred and Forever Possessed» (2008) αξίζουν της προσοχής σας, ενώ στη Δανία οι Nortt επιδίδονται σε μια τίμια Funeral Black/Doom με πολύ Depressive μέσα της εφαρμογή.

Πιο νότια τώρα, η Πολωνία βγάζει ένα σχήμα που θα εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα αργότερα. Μιλάω φυσικά για τους Mgla και το «Groza» του 2008. Επίσης Nocturnal, Kriegsmaschine, Evilfeast κ.α. τραβάνε τη προσοχή καθόλου αδίκως. Στην Ελβετία οι Darkspace, καθώς και η συγγενική μπάντα Paysage D’hiver του κιθαρίστα – τραγουδιστή των πρώτων Wroth, προσφέρει απλόχερα σκοτάδι. Στην Ολλανδία οι Urfaust κεντρίζουν το ήχο με θεατρινισμό και ιδιότυπα φωνητικά. Η Γαλλία μετατρέπεται σε «υπερδύναμη» για τον ήχο, κάνοντας σε να μην ξέρεις από που ν’ αρχίσεις… Ενδεικτικές μπάντες με μεγάλο ενδιαφέρον που δεν ειπώθηκαν έως τώρα… Aosoth, Nehemah, Celestia, Haemoth, Bekhira, Belenos, Spektr, Malicious Secrets, S.V.E.S.T., Temple of Baal, ενώ παλιές καραβάνες της περασμένης δεκαετίας όπως οι Mutiilation συνεχίζουν με αξιοπρόσεκτη δύναμη. Προσωπική μου άποψη – παρότρυνση είναι να τσεκάρετε και τα πρώτα δύο full-length των Deathspell Omega που αδίκως έμειναν στην αφάνεια. Στη Γερμανία αρκετά αξιόλογα σχήματα… Katharsis, Ascension, Vinterriket. The Ruins of Beverast, Eternity και οι Lunar Aurora που συνεχίζουν ακάθεκτοι από τα 90’s. Στη Πορτογαλία βρίσκουμε τους Mons Veneris σε πολύ underground επίπεδα, ενώ οι Black Cilice κάνουν τα πρώτα πρωτόλεια βήματα τους. Η Αυστρία συνεχίζει να εκπροσωπείται από τους παλιούς της ήρωες. Οι Abigor με το εξαίσιο «Fractal Possession» το 2007 πάνε σε Industrial – Avantgarde μονοπάτια και οι Summoning μας μεταφέρουν για ακόμη μια φορά στη μέση γη με το όμορφο «Let Mortal Heroes Sing your Fame» το 2001. Η Ισπανία βγάζει ένα από τα πολύ σημαντικά σχήματα της δεκαετίας… Οι Teitanblood με το φοβερό και τρομερό «Seven Chalices» του 2009 ενσωματώνουν τις αρετές του US Death Metal σε μαυρομεταλικό καμβά. Στο Βέλγιο οι Lugubrum συνεχίζουν να πειραματίζονται εύστοχα, ενώ στην Ιταλία μαυρόψυχοι σαν τους Tenebrae in Perpetuum προσφέρουν ποιότητα και ουσία.

Πιο βόρεια τώρα, εκτός Σκανδιναβίας συναντάμε συγκροτήματα από το Ηνωμένο Βασίλειο που πρέπει να αναφερθούν… Anal Nathrakh, Akercocke, The Axis of Perdition, Wodensthrone, Code, Basilisk μερικά από αυτά. Από την Ιρλανδία μας έρχονται οι σπουδαίοι Altar of Plagues, ενώ στην Ισλανδία επωάζεται το μικρόβιο, με σκοπό να στιγματίσει τα 10’s που έρχονται.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες… Οι Inquisition από τη Κολομβία με το «Invoking the Majestic Throne of Satan» του 2002, αποτελούν μια καλή πρόταση. Η σύμπραξη σημαντικών μουσικών του είδους στους Twilight και το άρρωστο ομώνυμο ντεμπούτο τους το 2005 φαντάζει δελεαστική, ενώ απ’ το Quebec του Καναδά προκύπτουν ατμοσφαιρικά διαμαντάκια από μπάντες σαν τους Gris και Sombres Forets. Σε πιο πειραματικούς ήχους εντοπίζουμε σχήματα τύπου, Brown Jenkins, Fell Voices και Krallice. Οι Negative plane με το «Et in Saecula Saeculorum» (2006), εκπέμπουν cult-ίλα και φυσικά το Black/Death βρίσκει άξιους πρεσβευτές… Black Witchery, Morbosidad και μη ξεχνάμε την αναπάντεχη και ασυνήθιστη επίθεση των Havohej με το «Kembatinan Premaster» το 2009.

Τέλος, στην Αυστραλία σχήματα όπως, Drowning the Light, Nazxul, Pestilential Shadows, Funeral Mourning κ.α. δείχνουν τη δικής τους εκδοχή σε ποικίλους ήχους, ενώ ακόμα και σε χώρες όπως η Ιαπωνία βρίσκεις ενδιαφέρουσες προσπάθειες, όπως το ντεμπούτο των Cataplexy το 2008 «…Lunar Eclipse, Chaos to the Ruin…».

 

Το Ελληνικό Black Metal στη δεκαετία 2000-2009

Στη χώρα μας ο ήχος είχε τη δική του ξεχωριστή εξέλιξη. Εκ πρώτης οι συνθήκες έγιναν καλύτερες όσον αφορά το στουντιακό κομμάτι καθώς και αυτό της γενικής προετοιμασίας ενός δίσκου. Σε αυτό έπαιξε σίγουρα ρόλο η αναβάθμιση των τεχνικών μέσων, ενώ το internet έκανε τα πράγματα πιο απλά από ποτέ. Αυτό βέβαια ενδέχεται να περιόρισε λιγάκι την όρεξη των συγκροτημάτων να δουλέψουν όσο σκληρά δούλευαν στα 90’s, έχοντας τα τότε πενιχρά μέσα ως σημείο πρόκλησης. Γεγονός επίσης είναι πως αν δεν υπήρχαν κάποιες λανθασμένες αντιλήψεις, τότε οι συνθήκες θα ήταν καλύτερες για μία σκηνή που αξίζει πολλά.
Ακολουθούν 20 albums της Ελληνικής σκηνής από τη συγκεκριμένη δεκαετία που θεωρώ ότι αξίζει να ακουστούν, σε αλφαβητική σειρά…

Acherontas – Tat Tvam Asi (Universal Omniscience) (2007)
Acrimonious – Purulence (2009)
Agatus – The Weaving Fates (2002)
Bohemian Grove – Age of Retrogression (2008)
Dawn of Division – Awaiting the Dawn (Demo) (2005)
Embrace of Thorns – Atonement Ritual (2009)
End – II (2003)
Enshadowed – Messengers of the Darkest Dawn (2002)
Kawir – Arai (2005)
Macabre Omen – The Ancient Returns (2005)
Necromantia – IV : Malice (2000)
Nergal – Absinthos (2006)
Order of the Ebon Hand – XV : The Devil (2005)
Primeval Mass – As Solemn Maelstrom… (2009)
Ravencult – Temples of Torment (2007)
Sad – A Curse in Disguise (2007)
Spectral Lore – II (2007)
This is Past – Alice in Uglyland (2008)
Twilight – …and with the Twilight, they Return (2000)
Zemial – In Monumentum (2006)

 

Μουσική Φρασεολογία
Σε αυτή την ενότητα θα ήθελα να παραθέσω ενδεικτικά 5 στιγμές από κομμάτια της δεκαετίας που με συγκλόνισαν σε τυχαία σειρά…

Deathspell Omega – Carnal Malefactor : Το σημείο που εισέρχεται το χορωδιακό μέρος, μέχρι και το ξέσπασμά – τελείωμα του κομματιού. Πέρα από την ομορφιά του πρώτου, το ξαφνικό, σχεδόν βίαιο μπάσιμο μετά το «alleluia», αναβλύζει από τραγικότητα στη εξέλιξη του, τόσο στο μουσικό όσο και το στιχουργικό μέρος. Συγκλονιστικό!
«He that soweth to his flesh, shall of the flesh reap corruption…»
(Εκείνος που θα σπείρει στη σάρκα του, θα αποκομίσει από τη σάρκα τη φθορά…)

Silencer – Death-Pierce Me : Από το το σημείο στο (6:11) μέχρι και (7:35) και αφού έχει προηγηθεί ψυχασθενικός όλεθρος, μπορούμε να ακούσουμε μια μικρή γέφυρα με ένα πιανιστικό θέμα. Ο συνδυασμός του μπάσου πιάνου στο οποίο ακούμε ένα βαρύ εναλλασσόμενο – επαναληπτικό ρυθμικό μοτίβο μαζί με τις ψηλές νότες που διανθίζουν όμορφα και λιτά το πρώτο, δημιουργεί μια συνταραχτική, συναισθηματική φόρτιση… Είναι το σημείο στο οποίο μπορεί να σου έρθει στο μυαλό, η ρητορική φράση… «Δεν υπάρχει αληθινή απελπισία χωρίς ελπίδα…»

Nehemah – Light of a Dead Star : Στο (3:45) έως το (4:15) ακούμε ένα από τα σημεία της δεκαετίας στο είδος κατά τη γνώμη μου… Είναι το σημείο στο οποίο ο Corven κραυγάζει τη φράση «Light of a dead star» και συνεχίζει παίζοντας με το ογκώδες – πριμαριστό μπάσο του τη πιο απλή και συνάμα πιο βλοσυρή, σολιστική μπασογραμμή, ενώ η κιθάρα συνοδεύει με ένα καταπληκτικό μελωδικό tremolo. Εμπνευσμένο!

Absu – Stone of Destiny (… for Magh Slecht and Ard Righ) : Ξεπερνώντας το γεγονός ότι ολόκληρο το κομμάτι είναι ένα από τα πιο επικά που έχω ακούσει, θέλω να επικεντρωθώ στο σημείο στο (5:46) όπου μπορούμε να ακούσουμε τη κορώνα του Shaftiel, που οδηγεί σε ένα από πιο αξιομνημόνευτα riffs του είδους στη δεκαετία. Καθαρά, εξαίσια φωνητικά και drumming που μόνο ένας άνθρωπος – φονικό χταπόδι θα μπορούσε να υποστηρίξει, με σβέλτα breaks, απίστευτα γρήγορο διπέταλο – blasting και δύο ανεπανάληπτα χτυπήματα με άνοιγμα στο hi-hat, που κάνουν τη διαφορά και οδηγούν στη τελειότητα μέχρι το fade-out κλείσιμο.

Mayhem – Completion in Science of Agony (Part I of II) : Στο (7:54) μετά από το πιο ήρεμο μέρος του κομματιού (που δεν σε προιδεάζει για το τι ακολουθεί, εκτός αν είσαι υποψιασμένος ακροατής) έρχεσαι αντιμέτωπος με τη χειρότερη φωνητική κόλαση που θα μπορούσες να σκεφτείς. Ο συνδυασμός grim φωνητικών με τα αντίστοιχα στοιχειωμένα, μελωδικά, καθαρά ενώ κανένα άλλο όργανο δεν ακούγεται, δημιουργεί την απόλυτη φρίκη που διαρκεί μέχρι το (8:30). Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις πως για να προξενήσεις αλληλεπιδράσεις στο ψυχισμό του οπαδού δεν χρειάζεται κόπος αλλά τρόπος.

 

Τα 50 αγαπημένα μου Black Metal Albums από τη δεκαετία 2000-2009

Και έφτασε λοιπόν η ώρα για τη κλασική λίστα που κάθε αφιέρωμα πρέπει να έχει…
Αυτό που θέλω να τονίσω σε αυτό το σημείο, είναι ότι η συγκεκριμένη λίστα είναι καθαρά υποκειμενική, μιας και πρόκειται για τα 50 πιο αγαπημένα σε μένα προσωπικά albums του ιδιώματος σε αυτή τη δεκαετία και μπορεί να λειτουργήσει και σαν ένα δείγμα προτεινόμενης δισκογραφίας αυτής.

Πάμε να τα δούμε με σειρά χρονολογίας, αλλά και αλφαβητικά στη εκάστοτε χρονολογία.
(Διαλέγω αυτό το σύνθετο τρόπο, επειδή κάποιες ημερομηνίες δεν είναι ακριβείς…)

 

Antaeus – Cut your Flesh and Worship Satan (2000)

Antaeus - Cut Your Flesh And Worship Satan 2000

Δίσκος που σε γραπώνει και δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα! Τόσο βίαιος…! Τόσο αμείλικτος…! Τα 34 λεπτά διάρκειας του περνάνε σαν ξαφνική αναλαμπή από μπροστά σου. Είναι από αυτές τις αναλαμπές που προιδεάζουν δυσοίωνες καταστάσεις. Είναι απ’ αυτές τις καταστάσεις που δεν έχεις άλλη επιλογή από το να δεχτείς την αναπόφευκτη αλήθεια. Τα 00’s ξεκίνησαν με πολύ άγρια διάθεση.

Behexen – Rituale Satanum (2000)

Behexen - Rituale Satanum 2000

Από τη Φιλανδία και με γνήσιο μίσος και αποστροφή για τα χρηστά ήθη. Κολλητικές κομματάρες με αρχή, μέση και τέλος. Leads που πωρώνουν, φωνητικά που σκοτώνουν και αυθεντικό μαυρομεταλικό συναίσθημα. Για μένα η κορυφαία τους στιγμή.

Mayhem – Grand Declaration of War (2000)

Mayhem - Grand Declaration Of War 2000

Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς! Οι mayhem αφήνουν τα πάντα πίσω τους. Αναδιοργανώνονται και πετυχαίνουν το ακατόρθωτο! Στιγματίζουν ακόμη μία δεκαετία με το καλύτερο τρόπο, δείχνοντας τι σημαίνει να είσαι μπροστά και όχι να νομίζεις ότι είσαι. Στο πάνθεον και ακόμα παραπέρα!

Weakling – Dead as Dreams (2000)

Weakling - Dead as Dreams 2000

Όταν εκεί στο μακρινό 2000, νομίζεις ότι η Αμερική είναι μόνο βαρβαρότητα και ξαφνικά εισπράττεις μια από τις πιο προσιτές και ταυτοχρόνως πιο απρόσιτες ατμοσφαιρικές αλμπουμάρες, μία από τις πιο ειλικρινείς και άμεσες μουσικές εξομολογήσεις. Ατόφιο συναίσθημα που γκρεμίζει κόσμους και σύμπαντα. Το λες depressive… Το λες Post… Ή απλά δεν λες τίποτα…!

Absu – Tara (2001)

Absu - Tara 2001

Black/Thrash τελειότητα με επικό – φολκλορικό περιτύλιγμα και τις Progressive τζούρες να πάνε και να έρχονται. Ένας drummer που παίζει και στον ύπνο του και γενικά καλλιτεχνική αρτιότητα που δεν συναντάς συχνά. Κομψοτέχνημα!

Paysage d’Hiver – Winterkalte (Demo) (2001)

Paysage d'Hiver - Winterkalte Demo 2001

Ο Ελβετός συνεχίζει να πλέκει τις πιο όμορφες, περιηγητικές διαδρομές. γεφυρώνοντας το χθες, το σήμερα και το αύριο του ατμοσφαιρικού – ambient ηχοχρώματος. Η διαδρομή τα έχει όλα… Ηρεμία, ένταση, περιπετειώδη πλοκή. Η διαδρομή ξεκινά στο play και κατά ένα μαγικό τρόπο δεν σταματά στο τέλος του έργου… Συνεχίζει να επεκτείνεται νοητά, σαν όνειρο που έχεις το προνόμιο να τελειώσεις εσύ ο ίδιος. Φρόντισε να τραβήξεις όσο πιο πολύ μπορείς.

Silencer – Death-Pierce Me (2001)

Silencer - Death-Pierce Me 2001

Το ουσιαστικότερο ίσως Depressive Black Metal album της δεκαετίας για μένα. Ο Nattramn δεν είναι στα καλά του και γενικά λέγεται ότι όταν ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε μία τόσο εύθραυστη κατάσταση, μπορεί να μεγαλουργήσει. Τα «ξυράφια» εδώ μεταφέρουν μηνύματα πόνου, που στην παραλαβή τους λειτουργούν σαν καθαρτήρια ένεση, προκειμένου να πιάσεις τα νοήματα βγαίνοντας αλώβητος και καθαρός.

Thorns – Thorns (2001)

Thorns - Thorns 2001

Το εικονιζόμενο μαμούνι αντιπροσωπεύει τη γέννηση ενός ανθεκτικού μικροβίου. Η αλληλουχία των βιομηχανικών ήχων αντιπροσωπεύει την εξάπλωση αυτού και ο Snorre αντιπροσωπεύει το μυαλό του τρελού επιστήμονα που το δημιούργησε. Το μικρόβιο αυτό είναι πολύ ύπουλο, επειδή προξενεί την αίσθηση της αναμονής. Μιας αναμονής που κρατάει αρκετά χρόνια και μονάχα ο ιθύνων νους έχει το αντίδοτο. Μέχρι να αποφασίσει να το εξαπολύσει θα παραμείνουμε δέσμιοι του. Εις τους αιώνας των αιώνων…

Frost – Cursed Again (2002)

Frost - Cursed Again 2002

Η πιο αυθεντική αναβίωση του ηχοχρώματος του De Mysteriis Dom Sathanas των Mayhem, λειτουργεί εδώ και σαν προέκταση της λογικής του πως παίρνεις ένα βασικό υλικό και να το αναδομείς σωστά, εμπεριέχοντας μέσα του τη δική σου αλήθεια. Την αλήθεια του οπαδού, που είναι αυτή που μετράει πολύ παραπάνω από την μουσική του ιδιότητα. Ειλικρινές!

Judas Iscariot – To Embrace the Corpses Bleeding (2002)

Judas Iscariot - To Embrace The Corpses Bleeding 2002

Το κύκνειο άσμα του Akhenaten αποτελεί μία από τις πιο ανανεωτικές και φρέσκες προτάσεις τις δεκαετίας. Αξιομνημόνευτο USBM με εμπνευσμένες riff-άρες που οδηγούν σε μεγαλειώδεις στιγμές, ενώ τα λίγα αλλά θεσπέσια πλήκτρα δημιουργούν μία αίσθηση αυτόματης εξωτερίκευσης, καλά συμπιεσμένων μουσικών μηνυμάτων με σκοπό την αναβίωση της μαυρομεταλικής στόφας.

Nehemah – Light of a Dead Star (2002)

Nehemah - Light Of A Dead Star 2002

Ένα από τα καλύτερα επισκιασμένα σχήματα της Γαλλικής σκηνής, προσφέρει ένα από τα πιο αδικημένα κατά τη γνώμη μου ντεμπούτα album της δεκαετίας. Παγωμένη ατμόσφαιρα, έξοχη παραγωγή, στοιχειωμένα πλήκτρα εκεί που πρέπει και μερικά από τα πιο μαυρόψυχα φωνητικά που έχω ακούσει. Ίσως ο πιο αυθεντικός 90’s δίσκος των 00’s!

Arkhon Infaustus – Filth Catalyst (2003)

Arkhon Infaustus - Filth Catalyst 2003

Τούτος εδώ ο δίσκος είναι ένα από τα καλύτερα σεμινάρια για το το πως πρέπει να γράφεται η πραγματικά ακραία μουσική. Αυτή που δε μπαίνει σε καλούπια, αυτή που δε συμβιβάζεται με τη λογοκρισία της κοινωνίας μας. Το Black/Death των Γάλλων ήταν από αυτά που άνοιξαν δρόμους στο είδος τη συγκεκριμένη δεκαετία. Αξεπέραστο!

Blut Aus Nord – The Work Which Transforms God (2003)

Blut Aus Nord - The Work Which Transforms God 2003

Οι Blut Aus Nord έχουν καταφέρει πολλά απ’ το ξεκίνημα της μουσικής τους πορείας έως και σήμερα. Έχουν δείξει ποικίλα πρόσωπα, τα οποία διέπονται πάντα από τη σταθερή ποιότητα του υλικού τους. Το τέταρτο κατά σειρά album τους αποτελεί τη πιο κατάλληλη στιγμή στη δεκαετία για να τους γνωρίσεις. Η δυσαρμονική του διάθεση και η σχιζοειδής του εξέλιξη «τετραγωνίζουν το κύκλο» σε μία προσπάθεια να φανεί η αποκλίνουσα γραμμή της καλλιτεχνικής στασιμότητας στο είδος, ενώ το δεκάλεπτο σχεδόν «Procession of the Dead Clowns» που κλείνει το δίσκο, είναι το τέλειο παράδειγμα για το πως συνθέτεται ένα ύμνος αποτελούμενος από μόλις τρία ακόρντα.

Darkspace – Dark Space I (2003)

Darkspace - Dark Space I 2003

Η διαγαλαξιακή αύρα του πρώτου αριστουργήματος των Ελβετών κατά την ακρόαση του, μπορεί να συγκριθεί με την εμπειρία της «Υπνικής Παράλυσης». Ακροβατεί από το αίσθημα της ευφορίας μέχρι αυτό της θηριώδους απειλής, που ως γνωστόν σε καθιστά ανίκανο να αντιδράσεις. Πηχτό, σκοτεινό και γεμάτο ηχητικούς αστερισμούς ενός άλλου, αχανούς σύμπαντος.

Drudkh – Forgotten Legends (2003)

Drudkh - Forgotten Legends 2003

Αριστοτεχνικά φτιαγμένο και με πολύ συναίσθημα μέσα του, εξαπολύει στιγμές ύψιστης ονειροπόλησης μέσα από το πρίσμα της πιο όμορφης τραγικότητας. Υπάρχουν σημεία που τα ακούς και χάνεσαι… Στο άπειρο… στο αληθινό… στο παντοτινό γίγνεσθαι αυτής της μουσικής. Δεν ξέρω για σένα, αλλά για μένα αυτό το συναίσθημα είναι ανεκτίμητο!

Funeral Mist – Salvation (2003)

Funeral Mist - Salvation 2003

Religious Black Metal Pt. I

Η θεμελίωση της εσχατολογικής – θρησκειολογικής λογικής, αρχίζει και παίρνει σάρκα και οστά. Στη πραγματικότητα είναι η ανάγκη του είδους να εξωτερικεύει την βαθύτατη και πνευματική εσωτερική διάσταση του. Η επίθεση άρχισε… Ο πρώτος πυλώνας του Orthodox Black Metal έχει τοποθετηθεί.

Furze - Necromanzee Cogent 2003

Θες την αλήθεια…; Και μόνο ο ψυχεδελικός υπερ-ύμνος «Sathanas’ Megalomania» να βρισκόταν σε αυτό το δίσκο, θα έπρεπε να μνημονεύεται με τιμές. Έλα που όμως δεν είναι μόνο αυτός… Ο Woe J. Reaper μπλέκει έντεχνα τη 70’s retro αισθητική, με τις πιο προοδευτικές Doom εφαρμογές. Υφαίνει ένα πελώριο «πλεκτό» που αντί να σκεπάζει, ξεγυμνώνει το είδος από κάθε υπόνοια συνθετικού συντηρητισμού. Στιγμές δόξας!

Katharsis – Kruzifixxion (2003)

Katharsis - Kruzifixxion 2003

Το ξέρω ότι ο περισσότερος κόσμος επιλέγει το «World Without End» (2006) ως το καλύτερο δείγμα γραφής των Γερμανών. Το εν λόγω όμως album βγάζει μία απίστευτη καταχνιά και ένα απύθμενης βαθύτητας σκοτάδι που δηλητηριάζει οτιδήποτε βρεθεί εμπρός του, ενώ η κραυγή στην αρχή του εναρκτήριου «The Last Wound» προκαλεί σύγχυση.

Nocternity – Onyx (2003)

Nocternity - Onyx 2003

Ίσως το καλύτερο για μένα Ελληνικό album της δεκαετίας. Θολή ατμόσφαιρα, σωστή παραγωγή και επική διάθεση πλέκουν ένα καμβά εξαιρετικών ιδεών, που στη εφαρμογή τους φαντάζουν ως μία παγωμένη λίμνη, στην οποία περπατώντας πάνω της διακατέχεσαι από το φόβο της ενδεχόμενης πτώσης σε αυτή.

Ondskapt – Draco Sit Mihi Dux (2003)

Ondskapt - Draco Sit Mihi Dux 2003

Religious Black Metal Pt. II

H επίθεση της πνευματικής – εσωτερικής διάστασης συνεχίζεται. Εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς και είναι ταυτόσημη με την έννοια της «αμαρτίας», που στη προκειμένη περίπτωση φαντάζει αναγκαία. Βαρύ, σκοτεινό και ασήκωτο όσο το τίμημα αυτής.

Revenge – Triumph.Genocide.Antichrist (2003)

Revenge - Triumph.Genocide.Antichrist 2003

Είναι γεγονός ότι ο J. Read με αυτό το δίσκο ανεβάζει τις αρετές του Αμερικάνικου Black/Death σε άλλο επίπεδο. Ο δομή της riff-ολογίας εδώ διακατέχεται από μία «σκεπτόμενη» ανάπτυξη της υστερίας και μιας μελετημένης τακτικής ως προς την εναλλαγή ρυθμικών μοτίβων. Αυτό δεν είναι απλό Black/Death… Είναι αποκάλυψη!

Tenebrae in Perperuum – Onori Funebri Rituali (2003)

Tenebrae In Perpetuum - Onori Funebri Rituali 2003

Άλλο ένα επισκιασμένο διαμάντι από την Ιταλία αυτή τη φορά. Φανταστικές ιδέες σε παραδοσιακό στυλ, πολύ σωστά δομημένες, με την αίσθηση της μελωδικότητας να κυριαρχεί και να επεκτείνεται μέσω των συγκροτημένων κιθαριστικών θεμάτων. Άψογη αισθητική εξωφύλλου σε ασπρόμαυρο μοτίβο και ενδιαφέρουσα φωνητικά.

Thralldom – Beast Eye Opened to the Sky (2003)

Thralldom - Beast Eye Opened To The Sky 2003

Εδώ μέσα θα ανακαλύψεις πολλές «ομορφιές»… Από την θηριωδία των φωνητικών μέχρι τη «Slugde» βρωμιά στον ήχο. Από τη πολεμοχαρή διάθεση μέχρι την «επιλήψιμη» πλοκή. Όλα προσαρμοσμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε να εγείρουν το μαυρομεταλικό ένστικτο, σε μια εμμονική λειτουργία νοητικής αναπαραγωγής των μοτίβων που έχεις αποστηθίσει.

Watain – Casus Luciferi (2003)

Watain - Casus Luciferi 2003

Religious Black Metal Pt. III

Η επίθεση της εσωτερικής διάστασης εξακολουθεί να διαδραματίζεται. Είναι πλέον σίγουρο ότι μέσα από το θεμελιωτικό όραμα, αναδύεται μια καινούργια οπτική ενός κόσμου οπού το «καλό» θα γίνει «κακό» και το ανάποδο. Προσοχή! Η στιγμή της πορφυρής τελειότητας πλησιάζει…!

Xasthur – The Funeral of Being (2003)

Xasthur - The Funeral Of Being 2003

«Αναρωτιέμαι μερικές φορές τι είναι χειρότερο απ’ τα δύο… Η σήψη του κόσμου, που εκφράζεται από δίσκους σαν αυτόν ή ότι όλη η υπόθεση κρύβει μια απίστευτη δόση γοητείας…» Η κορυφαία στιγμή του Malefic. Μια αγωνιώδης, ψυχοβγαλτική εμπειρία μέσα σε ένα θολό τοπίο.

Deathspell Omega – Si Monumentum Requires, Circumspice (2004)

Deathspell Omega - Si Monumentum Requires, Circumspice 2004

Religious Black Metal Pt. IV

«Ο χρόνος παγώνει και το είδος καλωσορίζει τα νέα του τέκνα χαμογελώντας χαιρέκακα. Το θεμελιωτικό όραμα εγκαθιδρύθηκε. Ο δεύτερος πυλώνας του Orthodox Black Metal έχει τοποθετηθεί και το μόνο που μένει, είναι η εξάπλωση του οικοδομήματος.» Δεν είναι το κορυφαίο εναρκτήριο riff του «Sola Fide I», ούτε τα εξαίσια χορωδιακά μέρη, ούτε το συγκλονιστικό «Carnal Malefactor»… Είναι κυρίως η ιδέα της σύλληψης όλων αυτών και ακόμα περισσότερων από ανθρώπινα μυαλά, σε ένα δίσκο που επηρέασε το σύμπαν του ήχου. Αμήν!

Krieg – The Black House (2004)

Krieg - The Black House 2004

Αποσκοπώντας σε μία πιο εσωστρεφή αλλά και συναισθηματική εκδοχή του Raw Black Metal, ο Imperial τεντώνει τα όρια της καλλιτεχνικής του φύσης και πετυχαίνει κάτι σπουδαίο. Να εξωτερικεύσει τις πιο άμεσες ανάγκες του ήχου για αποδέσμευση από κάθε είδους σχηματικής στασιμότητας. Κάτι που δυστυχώς δεν κατάφεραν πολλοί.

Urfaust – Geist Ist Teufel (2004)

Urfaust - Geist Ist Teufel 2004

Μέσα από μία βαριά, ατμοσφαιρική Doom κατεύθυνση και μία σπαρακτική, εναλλακτική φωνητική έκφραση με θεατρικές προεκτάσεις, υφαίνεται ένα περίτεχνο απαύγασμα ανθρωποκεντρικής, αλλά και ιεροτελεστικής αντίληψης στο είδος. Ιδιότυπο αριστούργημα!

Aptorian Demon – Angst, Jammer Og Fortvilelse (EP) (2005)

Aptorian Demon - Angst, Jammer Og Fortvilelse EP 2005

Η αναμόχλευση των πιο ουσιαστικών Νορβηγικών Black Metal αρετών σε κάτι λιγότερο από 10 λεπτά, είναι η απόλυτη απόδειξη της μαυρομεταλικής πραγματογνωμοσύνης. Απαραίτητο!

Craft – Fuck the Universe (2005)

Craft - Fuck The Universe 2005

Ο τίτλος οδηγεί σε μία μηδενιστική – ισοπεδωτική παρόρμηση. Το μουσικό περιεχόμενο γαλουχεί τη παρόρμηση αυτή με το καλύτερο δυνατό τρόπο, προκειμένου να αναδυθεί η ευθύβολη προσταγή του συγκροτήματος για το αναπόφευκτο γεγονός, που χρόνια υλοποιείται. Ρεαλιστικά όμορφο!

Lurker of Chalice – Lurker of Chalice (2005)

Lurker Of Chalice - Lurker Of Chalice 2005

Εδώ έχουμε τη πιο εσωστρεφή δουλειά του Wrest και μία από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές του USBM. Αγωνία που κορυφώνεται λεπτό με το λεπτό, σαν να περπατάς σε τεντωμένο σκοινί στη μέση ενός γκρεμού. Ουσιαστικό Depressive!

Lja – Til Avsky For Livet (2006)

Lja - Til Avsky For Livet 2006

Όταν στο μακρινό μέλλον, το είδος φτάσει στο κορεσμό και τη λησμονιά (πράγμα που απεύχομαι!), θα έχουμε μεταξύ άλλων, να θυμόμαστε albums που έπαιξαν άψογα με τον συγκερασμό, τραχύτητα – μελωδία. Αυτό το album θα είναι ένα από αυτά.

Negura Bunget – Om (2006)

Negura Bunget - Om 2006

Ένα κάρο μουσικά (μεταξύ άλλων παραδοσιακά) όργανα. Ένα κάρο θαυμάσιες ιδέες. Ένα κάρο απρόσκοπτων συναισθημάτων. Ένα κάρο μουσικών ηχοχρωμάτων. Μία και κάτι ώρα επικής περιηγητικής μουσικής. Μια ζωή δεν σου φτάνει για να το χορτάσεις!

The Ruins of Beverast – Rain Upon the Impure (2006)

The Ruins Of Beverast - Rain Upon The Impure 2006

Η κλιμάκωση της ατμοσφαιρικής Doom ροής, λειτουργεί εδώ και σαν περιπετειώδης εναλλαγή αυτοτελών μουσικών μοτίβων, που στην τελική ένωση τους φαντάζουν ως η απόλυτη μίξη κομματιών ενός παζλ που όταν ολοκληρωθεί, εμφανίζει τη καλλιτεχνική αρτιότητα που διέπει το εν λόγω album. Χάσιμο!

Wolves in the Throne Room – Diadem of 12 Stars (2006)

Wolves In The Throne Room - Diadem Of 12 Stars 2006

Μέσα από τη φυσιολατρική προσέγγιση, ξεπηδά η μετουσίωση της ανάγκης του ανθρώπου να προσεγγίσει τη πρότερη, αρχική του κατάσταση. Αυτή που θα δώσει στην αιώνια αναζήτηση άλλο υπόβαθρο και άλλη οπτική γωνία. Και κάπως έτσι το λεγόμενο Cascadian Black Metal αντεπιτίθεται στην αστική αποξένωση, που πολλές φορές το είδος εμπνέει.

Dodheimsgard – Supervillain Outcast (2007)

Dodheimsgard - Supervillain Outcast 2007

Η μοναδική κυκλοφορία των Dodheisgard στη δεκαετία, είναι το μεγάλο στοίχημα του είδους να πολεμήσει και εν τέλει να κατατροπώσει τη στασιμότητα της αισθητικής και μουσικής του ύπαρξης. Όλα συνεπικουρούν σε αυτή τη μάχη… Από την ανεξάντλητη συνθετική ικανότητα του Vicotnic, μέχρι την αναπάντεχη και ενστικτώδη ερμηνεία του πολυτάλαντου Kvohst.

Kaosritual – Svopt Morgenrod (2007)

Kaosritual - Svopt Morgenrod 2007

Επιστροφή στις ρίζες του ήχου… Από τη riff-ολογική ανάπτυξη μέχρι το ιεροτελεστικό πνεύμα. Όλα προσαρμοσμένα στο σήμερα, ενώ το άνοιγμα και το κλείσιμο του δίσκου με τη προσθήκη εκκλησιαστικού οργάνου απλά δεν υπάρχει!

Mare – Throne of the Thirteenth Witch (EP) (2007)

Mare - Throne Of The Thirteenth Witch EP 2007

Σκοτεινή ατμόσφαιρα που παρομοιάζεται με τη τη φολκλορική αντίστοιχη της μεσαιωνικής Ευρώπης, οπού οι μάγισσες και η λιτανεία ήταν το επίκεντρο της αιμοβόρας και καθαρτικής απ’ το κακό, εκδίωξης τους. Υπέροχο!

Mortuus – De Contemplanda Morte: De Reverencie Laboribus Ac Adorationis (2007)

Mortuus - De Contemplanda Morte De Reverencie Laboribus Ac Adorationis 2007

Religious Black Metal Pt. V

Η εξάπλωση του θεμελιωτικού οικοδομήματος συνεχίζεται… Λίγο πριν χαρακτηριστεί και αυτή από τη καλλιτεχνική στασιμότητα και το κορεσμό (τίποτα ωραίο δεν κράτα για πάντα) προσφέρει ποιότητα και «θρησκευτική» κατάνυξη.

Profanatica – Profanatitas de Domonatia (2007)

Profanatica - Profanatitas De Domonatia 2007

Η μπάντα που έδωσε τις σημαντικότερες ίσως στιγμές του Αμερικάνικου Black Metal στα 90’s, αποφασίζει να βγάλει το πρώτο της full-length. Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν «εσχατολογικό» μιας και μεταφέρει μέσω του περιεχομένου του, τον απόλυτο οδηγό της καταστροφικής μανίας που περνάει και δεν αφήνει τίποτα στο διάβα της, έχοντας όμως και κάποιες στιγμές συναισθηματικής φόρτισης.

Raate – Sielu, Linna (2007)

Raate - Sielu, Linna 2007

Ένα ακόμα κρυμμένο διαμάντι της δεκαετίας! Σε περιμένει να το ανακαλύψεις προκειμένου να σου προσφέρει ουσιαστικές ακροάσεις. Μέσα από μία μεσαιωνική ατμόσφαιρα, ξετρυπώνουν πανέμορφα ακουστικά σημεία και ambient εφαρμογές που συναρμόζουν με το σωστά ενταγμένο στοιχείο της επικής μεγαλοσύνης.

Slagmaur – Skrekk Lich Kunstler (2007)

Slagmaur - Skrekk Lich Kunstler 2007

Μέσα από μία αποκλειστικά mid-tembo ρυθμική ακολουθία, πλέκεται το απαύγασμα της πρωτοποριακής τέχνης στο είδος. Θεατρινισμός που διακατέχεται από κυνισμό, ενώ η αισθητική του εξώφυλλου οδηγεί σε μία από τις καλύτερες και πιο αγαπημένες σε μένα εικαστικές παραστάσεις στη δεκαετία.

Cultes des Ghoules – Haxan (2008)

Cultes Des Ghoules - Haxan 2008

Μυστηριακή ατμόσφαιρα μιας άλλης βάρβαρης εποχής, σκληρός ήχος που συμπεριλαμβάνει ένα εξαίρετο ογκώδες μπάσο και ιδέες που σκοτώνουν. Ξετυλίγεται σαν ταινία ή βιβλίο φολκλορικού τρόμου.

Leviathan – Massive Conspiracy Against all Life (2008)

Leviathan - Massive Conspiracy Against All Life 2008

Κατά μέτωπον επίθεση! Στη ζωή και σε οτιδήποτε όμορφο που μπορεί να περιλαμβάνει αυτή. Συγκρατημένη ψυχεδέλεια, Ambient σημειολογία και πολύ, μα πολύ μίσος και μηδενισμός. Από τις πιο ένδοξες στιγμές της δεκαετία σε αυτή τη μουσική!

Nachtmystium – Assassins : Black Meddle Pt. I (2008)

Nachtmystium - Assassins Black Meddle Pt. I 2008

Η παραισθησιογόνα παρενέργεια της ψυχεδελικής έκστασης σε κρατά δέσμιο καθ’ όλη τη διάρκεια της ακρόασης. Δίσκος που επισημαίνει την αδυναμία μιας μουσικής σαν το Black Metal να υπακούσει στις νόρμες που το ίδιο έχει σχηματίσει.

Nightbringer – Death and the Blaxk Work (2008)

Nightbringer - Death And The Black Work 2008

Τα συνεχόμενα κιθαριστικά tremolo ήταν και είναι ένα απ’ τα κύρια μουσικά χαρακτηριστικά αυτής της μπάντας. Η αποκρυφισμός ως μέσο έκφρασης το ίδιο. Το σημαντικότερο όμως ατού που τους κατέστησε ως ένα από τα σημαντικότερα σχήματα της γενιάς τους, ήταν η ιδιότητα του Naas Alcameth να μορφοποιεί σε νότες τα πιο δυσοίωνα και σκοτεινά ένστικτα της ανθρώπινης ψυχής, δίνοντας την αίσθηση ότι για τη λήψη των ιδεών του, ευθύνονται κάτι παραπάνω από ανεξιχνίαστες χημικές διεργασίες του νου. Ποιος ξέρει…. Ίσως να μην μάθουμε ποτέ… Ίσως να είναι και καλύτερα έτσι.

The One – I, Master (2008)

The One - I, Master 2008

Δύστροπο και άρρωστο…! Τούτο εδώ το τερατούργημα θα παίξει με τη ψυχολογία σου. Θα εκδιώξει κάθε είδος όμορφης σκέψης και το πιο σημαντικό… Θα δώσει πνοή στο είδος! Ακόμα και σαν μονάδα στο κυκεώνα χιλιάδων κυκλοφοριών, αυτό είναι πολύ σημαντικό!

Volahn – Dimensiones del Trance Kosmico (2008)

Volahn - Dimensiones Del Trance Kosmico 2008

Δίσκος που αποδεικνύει πόσο σημαντικό είναι να είσαι πρώτα οπαδός και μετά εκφραστής της μουσικής που αγαπάς! Το στομφώδες, σχεδόν λυρικό νόημα της μουσικής που παρουσιάζεται εδώ, θα αποτελέσει μαζί με άλλα την ελπιδοφόρα αναμόχλευση της αισθητικής του είδους, από τα late 00’s, μέχρι όσο αυτό είναι εφικτό.

Archgoat – The Light-Devouring Darkness (2009)

Archgoat - The Light-Devouring Darkness 2009

Η κτηνώδης old-school πλευρά του μαυρομεταλικού ήχου, παραδίδει μαθήματα συνθετικής Blak/Death παιδείας με έδρα τη Φιλανδία. Πληροφορίες εντός του δίσκου.

Arizmenda – Within the Vacuum of Infinity… (2009)

Arizmenda - Within The Vacuum Of Infinity... 2009

Σε κάθε μουσικό ταξίδι σημασία έχει να μαθαίνεις… Πράγματα για τη τέχνη και τον εαυτό σου. Μη τρομάξεις όταν έρθεις αντιμέτωπος με προβληματισμούς και δυσκολίες κατά την ακρόαση. Στη επιμονή κρύβεται η επιβράβευση. Στο πόνο η χαρά. Και που ξέρεις… Ίσως μέσα από δίσκους σαν αυτόν, που γνέθουν την εσωστρέφεια πιάσεις το νόημα… Δεν υπάρχει ανυπαρξία χωρίς γαλήνη.

 

Επίλογος

Η δεκαετία τελειώνει… Παίρνει μαζί της βιώματα και αναμνήσεις. Το τι κρατήσατε μουσικά από αυτή, είναι καθαρά δικό σας θέμα. Εγώ πήρα πολλά! Θα με συντροφεύουν ως το τέλος.
Το Black Metal εξελίχθηκε σε αυτή. Έγινε ακόμα πιο δυσνόητο, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να αποκωδικοποιηθεί. Άφησε όμως και έργα που είναι σημαντικά, γενικά για τη μουσική. Η τριλογία των Deathspell Omega που ξεκίνησε με το «Si Monumentum…» του 2004 (Ναι, το αναφέρω ξανά) και συνεχίστηκε με το ανάλογης σημασίας «Fas – Ite, Maldicti, in Ignem Aeternum» το 2007 (Νομίζατε ότι το ξέχασα αυτό…;), για να τελειώσει με το «Paracletus» στην αυγή της τρέχουσας δεκαετίας, πιστεύω ότι είναι το πιο άξιο έργο αναφοράς, καλλιτεχνικού εγχειρήματος για το είδος που θα θυμόμαστε από αυτή.

Μένει λοιπόν να περιμένουμε για να δούμε ποιος θα είναι ο απολογισμός της δεκαετίας 2010-2019. Τι θα προσφέρει στον ήχο και τι θα πάρει απ’ αυτόν.
Μέχρι τότε, καλές ακροάσεις εύχομαι!

 

Grave Upheaval – Untitled 2018

Grave Upheaval - Untitled 2018

Πάμε τώρα σε μία από τις πιο δυνατές κυκλοφορίες της χρονιάς έως τώρα. Ο λόγος για τους Αυστραλούς Grave Upheaval και το δεύτερο «Untitled» album τους. Να θυμίσω πως η μπάντα αποτελείται από μέλη συγκροτημάτων όπως οι Portal, Impetuous Ritual και Temple Nightside.

Όσον αφορά τώρα το μουσικό περιεχόμενο, τα πράγματα εδώ είναι απλά… Καταστροφή και όλεθρος. Χαοτικό Black/Death που εξωτερικεύεται μέσω βαρέων και ασήκωτων Doom εφαρμογών, συνοδευόμενο από ανίερες, ψαλμωδικές φωνητικές εκφράσεις. Τα καταιγιστικά tempo διαδέχονται τα αντίστοιχα αργόσυρτα και γενικά όλα μοιάζουν με ένα ηχητικό εφιάλτη που πηγάζει από τα έγκατα της κόλασης.

Το τελικό αποτέλεσμα συμπληρώνουν μία καθαρή για τα δεδομένα του εν λόγω ήχου παραγωγή και το αντίστοιχης αισθητικής εξώφυλλο.

Κλείνω λέγοντας πως το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για δίσκο λίστας, αν και είναι ακόμα πολύ νωρίς.

 

Vargrav – Netherstorm 2017

Vargrav - Netherstorm 2018

Έχω ξαναπεί παλαιότερα ότι είναι πολύ όμορφο να συναντάς στις μουσικές σου αναζητήσεις ξεχασμένους ήχους. Ήχους και μουσικά ρεύματα που αγάπησες και που για κάποιο λόγο ή πολλούς λόγους έχουν σταματήσει να υφίστανται. Το συμφωνικό ή αλλιώς Majestic Black Metal είναι από αυτές τις περιπτώσεις.

Είναι ένας ήχος που δεν έδωσε πολλούς δίσκους στη συνολική, πελώρια δισκογραφία αυτής της μουσικής. Δεν μπορούμε όμως να μην παραδεχτούμε πως τα λίγα αυτά δείγματα που βγήκαν στα 90’s αποτελούν μία από τις πιο γνήσιες εκφάνσεις του Black Metal στη συγκεκριμένη δεκαετία. Από το ’94 μέχρι και το ’97 (άντε και το ’98) αυτή η μουσική μας έδειχνε ένα πρόσωπο διαφορετικό, μπολιάζοντας μέσα της στοιχεία από τη μητέρα όλων των μουσικών ειδών… τη κλασική.

Και φτάνουμε στο 2018 και στο Φιλανδικό one-man project Vargrav, από το οποίο μας έρχεται το ντεμπούτο album με το τίτλο «Netherstorm» Ένας δίσκος που ήρθε για να τραβήξει σαν μαγνήτης από τις μαυρομεταλικές μας συνειδήσεις αυτό το ξεχασμένο συναίσθημα. Βασικές επιρροές του σχήματος είναι οι πρώιμοι Emperor, Limbonic Art, Dimmu Borgir κ.α. Το εξώφυλλο αρχικά έχει τα σωστά εικαστικά συστατικά, καθώς και το σωστό λογότυπο για να υποστηρίξει το μουσικό περιεχόμενο. Η παραγωγή έχει τη σωστή πομπώδη δυναμική και τα έξι κομμάτια που περιέχονται στο δίσκο επιδίδονται σε ένα όχι αριστουργηματικό, μα τίμιο Majestic Black Metal που στις μέρες μας σπανίζει ιδιαίτερα.

Δεν ξέρω ποια θα είναι η επόμενη φορά που θα συναντήσω μια ανάλογη περίπτωση. Αυτό που ξέρω είναι ότι όσο θα ακούω τον εν λόγω δίσκο, μεγαλειώδεις νυχτερινές εικόνες θα ζωντανεύουν εμπρός μου. Τα σύννεφα θα αποκτήσουν το γκριζωπό, μουντό τους χρώμα. Οι ορεινές βουνοκορφές θα γεμίζουν από χιόνι. Ο άνεμος θα φυσά δυνατός, μυστηριακός και αγέρωχος. Θα μεταφέρει ισχνές φωνές και μελωδίες. Μελωδίες σκοτεινές, απαγορευμένες.
Είναι τα τρίτονα του διαβόλου… Ηχούν για ακόμη μια φορά.

 

Τα καλύτερα – αγαπημένα Black Metal Albums του 2017

Έφτασε λοιπόν και φέτος η ώρα του απολογισμού της χρονιάς… Το κύριο χαρακτηριστικό του 2017 ήταν ότι ξεκίνησε με πολύ χλιαρές (σχεδόν κακές) προοπτικές για τον ήχο του Black Metal. Συγκεκριμένα είχαμε φτάσει στο πρώτο μισό της χρονιάς και εγώ προσωπικά μετρούσα μόλις καμιά δεκαριά καλές κυκλοφορίες, ώσπου η γνωστή παραγωγικότητα φθινοπώρου – χειμώνα έφτιαξε τη κατάσταση κατά πολύ, ώστε να μπορώ να πω ότι η φετινή χρονιά ήταν αρκετά καλή, εφάμιλλη της προηγούμενης.

Τι αλλάζει στο καθιερωμένο αφιέρωμα – λίστα αυτού του Blog φέτος…;;
Τα 20 albums γίνονται 30. Θεωρώ ότι είναι καλύτερα έτσι (και για μένα φυσικά).

Πάμε λοιπόν να δούμε…

 

30. Vassafor – Malediction

30. Vassafor - Malediction

Οι Vassafor κρατάνε ψηλά τα σκήπτρα στο παραδοσιακό Black/Death. Εφαρμόζουν όλες τις αρετές του είδους και προσφέρουν κτηνώδεις riff-άρες και ολοκληρωτικό ηχητικό χάος.

29. Aosoth – V : The Inside Scriptures

29. Aosoth - V the Inside Scriptures

Οι Aosoth είναι μία τίμια μπάντα από την οποία περιμένω πάντα κάτι, το λιγότερο αξιοπρεπές. Το V μπορούμε να πούμε ότι είναι η φυσική συνέχεια του IV : An Arrow In Heart (2013) και αυτό που είναι ξεκάθαρο φυσικά είναι η ποιότητα του υλικού τους. Σε όλη τη διάρκεια του δίσκου υπήρχε διάχυτη η γνωστή δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα που με κράταγε δέσμιο τους.

28. Krolok – Flying Above Ancient Ruins

28. Krolok - Flying Above Ancient Ruins

Ένα καθαρό ατμοσφαιρικό 90’s Black Metal Album, που στο concept του κινείται σε μία σκοτεινή, φολκλορική θεματολογία. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι κάτι πολύ παραπάνω από αξιοπρεπές.

27. Blut Aus Nord – Deus Salutis Meae

27. Blut Aus Nord - Deus Salutis Meae

Προσανατολισμένο στο γνωστό Idustrial/Ambient ύφος που τους ανέδειξε σε αρκετό κόσμο παλιότερα, οι Γάλλοι κινούνται σε πιο ασφαλή μονοπάτια προσφέροντας όμως για ακόμη μία φορά μια ποιοτική, μαυρόψυχη και εφιαλτική εμπειρία.

26. Malokarpatan – Nordkarpatenland

26. Malokarpatan - Nordkarpatenland

Μεγάλη έκπληξη για τη φετινή χρονιά…! Οι Malokarpatan επιδίδονται σε ένα εξαιρετικό 80’s Heavy/Black που χρωστά πολλά και στους Master’s Hammer, με τα φολκλορικά θέματα να δίνουν τον ιδανικό μανδύα στο όλο εγχείρημα.

25. Necromante – The Magickal Presence Of Occult Forces

25. Necromante - The Magickal Presence Of Occult Forces

Πολλές αναβιώσεις παλιών ηχοχρωμάτων έπεσαν φέτος, πράγμα που με ευχαριστεί ιδιαίτερα. Οι Βραζιλιάνοι Necromante έβγαλαν μία δισκάρα που σε πάει πίσω, στις μέρες του πρωτόλειου Black/Death/Thrash. Παρεμπιπτόντως η παραγωγή και ειδικά ο ήχος του στιβαρού Rythm-Section σκοτώνει!

24. Tchornobog – Tchornobog

24. Tchornobog - Tchornobog

Ατμοσφαιρικό Black/Death/Doom που κάνει τη διαφορά. Παίρνει τα καλύτερα στοιχεία σχημάτων όπως οι The Ruins Of Beverast και τα εμπλουτίζει με πειραματικές τζούρες που εξωτερικεύονται μέσω απροσδόκητων μουσικών ήχων (σαξόφωνο, τρομπέτα, τσέλο…) Πολύ δυνατό!

23. Suffering Hour – In Passing Ascension

23. Suffering Hour - In Passing Ascension

Τεχνικό Black/Death που χρησιμοποιεί ως μέσο έκφρασης τη δυσαρμονική αλλά και ορθόδοξη πλευρά των Deathspell Omega. Αν αγαπήσατε το Fas – Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum, θα ήταν καλό να τσεκάρετε…

22. Entheogen – Without Veil, Nor Self

22. Entheogen - Without Veil, Nor Self

Όταν ένα σχήμα αποτελείται από μέλη συγκροτημάτων όπως Chaos Moon, Esoterica, Martrod και Skaphe, το λιγότερο που μπορείς να κάνεις είναι να τσεκάρεις τι παίζει… Αν μάλιστα έρθεις αντιμέτωπος με πρώτης κλάσης ατμοσφαιρικό Black Metal όπου τα κύρια χαρακτηριστικά είναι ψυχεδέλεια και δυσαρμονία, τότε κάτι πήγε πολύ καλά.

21. Tetragrammacide – Primal Incinerators Of Moral Matrix

21. Tetragrammacide - Primal Incinerators Of Moral Matrix

Όλεθρος! Το Black/Death των Ινδών δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα… Είναι δύστροπο, χαοτικό ενώ οι noise αναφορές βρίσκονται στη σωστή δοσολογία προκειμένου να δημιουργήσουν περεταίρω σύγχυση.

20. Gravetemple – Impassable Fears

20. Gravetemple - Impassable Fears

Εκ πρώτης, απίθανο το εξώφυλλο… Από κει και πέρα το πειραματικό Drone/Doom/Black του δίσκου (θυμίζω ότι το σχήμα αποτελείται μεταξύ άλλων από τους Stephen O’Malley και Attila Csihar) χαρακτηρίζεται από ένα είδος ιεροτελεστικής πλοκής, που δένει γοητευτικά με τη αυτοσχεδιαστική λογική του. Για μεταμεσονύκτιες ακροάσεις.

19. Urarv – Aurum

19. Urarv - Aurum

Κάθε καινούργια δουλειά στην οποία συμμετέχει ο Aldrahn εννοείται πως είναι ευπρόσδεκτη… Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για έναν συναισθηματικό Black Metal δίσκο, στον οποίο για ακόμη μία φορά ο μεγάλος αυτός μουσικός δίνει άλλη μία, ψυχασθενικής φύσης ερμηνεία που εκφράζει το χθες και το σήμερα του είδους.

18. Goatvermin – Detruire

18. Goatvermin - Détruire

Το πρώτο από τα δύο καλύτερα Black/Death Metal Albums που άκουσα φέτος. Αδίστακτο και καταστροφικό!

17. Necroblood – Collapse Of The Human Race

17. Necroblood - Collapse Of The Human Race

Το δεύτερο από τα καλύτερα Black/Death Metal Albums που άκουσα φέτος. Βλάσφημο και κτηνώδες!

16. Slagmaur – Thill Smitts Terror

16. Slagmaur - Thill Smitts Terror

Μέσα από μία Intelligent λογική, οι Slagmaur επιδιώκουν μέσω «ηλεκτρονικών» ήχων να γεννήσουν τους εφιάλτες τους. Και τα καταφέρνουν… επάξια!

15. Blattaria – Blattaria

15. Blattaria - Blattaria

Χάος…! Ένας Black Metal δίσκος που «ενοχλεί». Από το εξώφυλλο μέχρι το δύστροπο και άρρωστο μουσικό περιεχόμενο.

14. Chaos Moon – Eschaton Memoire

14. Chaos Moon - Eschaton Mémoire

Από τα ποιοτικότερα ατμοσφαιρικά Black Metal Albums που άκουσα φέτος. Εδώ η ψυχεδέλεια συνυπάρχει με λίγα αλλά σαφή Post στοιχεία και δημιουργεί ένα συναίσθημα ευφορίας. Έργο τέχνης!

13. Black Cilice – Banished From Time

12Jacket_3mm_spine_all_sides.indd

Η αυθεντικότητα του υλικού αυτού του σχήματος είναι πάντα δεδομένη. Μακάβρια και καταθλιπτικά μοτίβα συναρμόζουν με τη γνωστή Lo-Fi παραγωγή και βγάζουν μερικά από τα πιο αξιομνημόνευτα κομμάτια που ακούσαμε φέτος στο είδος.

12. Fleurety – The White Death

12. Fleuretry - The White Death

Είναι ένας δίσκος που περιμέναμε καιρό… Με τον Carl-Michael Eide στη σύνθεση (μπάσο/φωνητικά) οι Fleurety κυκλοφορούν κατά τη γνώμη μου, ότι καλύτερο θα μπορούσαν εν έτη 2017. Σε αυτούς που αγάπησαν τα Written In Waters & Min Tid Skal Komme, θα φέρει ένα χαμόγελο νοσταλγίας και ικανοποίησης. Να πω επίσης ότι το φλάουτο του Krizla είναι μαγικό και προσδίδει Folk ψυχεδέλεια.

11. Evilfeast – Elegies Of The Stellar Wind

11. Evilfeast - Elegies Of The Stellar Wind

Ένας δίσκος σημείο αναφοράς στα 90’s. Επικός, παγωμένος και νυχτερινός. Σου φέρνει στο νου μερικά από τα μεγαλύτερα μεγαθήρια εκείνης της εποχής. Ατμοσφαιρική πανδαισία!

10. Rebirth Of Nefast – Tabernaculum

10. Ribirth Of Nefast - Tabernaculum

Δαιδαλώδης πλοκή, στοιχειωμένη ατμόσφαιρα και τεχνική αρτιότητα είναι τα κύρια συστατικά σε ένα δίσκο με άποψη για το πως πρέπει να ηχεί αυτή η μουσική στις μέρες μας. Αριστούργημα!

9. Yellow Eyes – Immersion Trench Reverie

9. Yellow Eyes - Immersion Trench Reverie

Όταν ακούω αυτόν το δίσκο αισθάνομαι σαν να κάνω ένα εσωτερικό ταξίδι σε κόσμους που πολύ θα ήθελα να συναντήσω. Μαγικούς κόσμους μιας άλλης εποχής που μου υπενθυμίζουν το πόσο περιηγητική μπορεί να γίνει αυτή η μουσική.

8. Wolves In The Throne Room – Thrice Woven

8. Wolves In The Throne Room - Thrice Woven

Το έντονο μαυρομεταλικό στοιχείο είναι ξανά παρόν. Εδώ θα βρούμε πανέμορφες, αιθέριες μελωδίες στη γνωστή Cascadian προσέγγιση, καθώς και ένα φολκλορικό πνεύμα να κυριαρχεί καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Μια λαμπρή επιστροφή μιας εξίσου λαμπρής μπάντας.

7. Novae Militiae – Gash’khalah

7. Novae Militiae - Gash_khalah

Το ορθόδοξο Black Metal των Γάλλων μπορεί να συγκριθεί άνετα με αυτό των Antaeus, από τους οποίους έχουν πάρει πολλά στοιχεία όπως τα βάρβαρα φωνητικά, καθώς και τη πνιγηρή, ανίερη μουσική εξέλιξη.

6. Reverorum Ib Malacht – Ter Agios Numini

6. Reverorum Ib Malacht - Ter Agios Numini

Η μπάντα εδώ συνεχίζει να ηγείται μιας Ambient οπτικής γωνίας που δημιουργεί εφιαλτικές και κτηνώδεις εικόνες, μέσα από ένα  θρησκευτικό – ιεροτελεστικό πρίσμα. Υπέροχο!

5. Nightbringer – Terra Damnata

5. Nightbringer - Terra Damnata

Άλλο ένα διαμαντάκι στο δυναμικό της μπάντας. Όλα όσα αγαπήσαμε είναι εδώ. Σκοτάδι, τραχύτητα, μελωδίες… Ένας δίσκος που όσες φορές τον ακούω συνεχίζει να ανεβαίνει. Ατμοσφαιρικό με ορθόδοξες αλλά και συμφωνικές πτυχές.

4. Acrimonious – Eleven Dragons

4. Acrimonious - Eleven Dragons

Από το μελωδικό Black Metal των Dissection στο Black/Thrash και ένα σωρό άλλα ηχοχρώματα, αυτή η δισκάρα τα έχει όλα, κρατώντας όμως το προσωπικό στίγμα της μπάντας και πηγαίνοντας το ακόμα πιο ψηλά.

3. Whoredom Rife – Dommedagskvad

3. Whoredom Rife - Dommedagskvad

Οι καμπάνες ηχούν… Αυτό που ακολουθεί είναι μία από τις καλύτερες 90’s κυκλοφορίες εν έτη 2017! Ένα υπέροχο μείγμα μελωδικού (Dissection) και Majestic (Emperor) Black Metal που σου φέρνει στο μυαλό τις υπέρλαμπρες στιγμές του είδους στα mid 90’s. Γι’ αυτούς που αγάπησαν τη συγκεκριμένη εποχή, είναι κάτι παραπάνω από καλός δίσκος… Είναι επική μεγαλοπρέπεια…!!

2. Muspellzheimr – Nidhoggr

2. Mûspellzheimr - Nidhöggr

Έπος για ακόμη μια φορά…! Παγωμένο 90’s Black Metal με θεσπέσια παραγωγή και ατόφιο συναίσθημα. Αν συνεχίσουν έτσι, απορώ για το που μπορούν να φτάσουν…

1. Bestia Arcana – Holokauston

1. Bestia Arcana - Holókauston

Οργή, χάος, επιβλητικά πλήκτρα και ηχητικά εφέ, καταιγιστικό drumming, πιστό μπάσο, εξαιρετική κιθαριστική δουλειά και ένας Naas Alcameth να ξερνά ότι πιο μαύρο και αβυσσαλέο μπορεί να κρύβει μέσα του. Το περίμενα ότι θα συνέβαινε… Έτσι και έγινε…

Με δόξα και τιμή!

 

Nightbringer – Terra Damnata 2017

Nightbringer - Terra Damnata 2017

Πάντα θαύμαζα τις μπάντες που δεν λένε να απογοητεύσουν τους οπαδούς με τίποτα, έχοντας μία σταθερότητα στη ποιότητα καθώς και στη παραγωγικότητα του υλικού τους, ακόμα και αν το εκάστοτε βήμα τους δεν ξεπερνάει το προηγούμενο, αλλά τηρεί όλα αυτά που προ-είπα. Μια τέτοια περίπτωση είναι και οι αγαπημένοι μου Nightbringer.

Ας εξετάσουμε όμως το «Terra Damnata» σε σχέση με τον προκάτοχο του «Ego Dominus Tuus» του 2014.

Το πρώτο που μπορεί να πει κανείς πρώτα απ’ όλα είναι, πως τα κομμάτια είναι κάπως πιο (ας μου επιτραπεί ο όρος) εμπορικά ή πιο soft, σε σχέση με αυτά του προηγούμενου δίσκου, χωρίς όμως αυτό να ακυρώνει τη βλοσυρότητα ή το σκοτάδι που αποπνέουν έτσι κι αλλιώς οι συνθέσεις. Ένα κομμάτι που αναδεικνύει αυτή την διαφοροποίηση αρκετά έντονα είναι το «Serpent Sun»

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι η τάση της μπάντας προς το συμφωνικό Emperor-ικό συγκεκριμένα ηχόχρωμα, που προ-υπάρχει φυσικά απ’ το «Ego Dominus Tuus», αλλά σε ακόμα μεγαλύτερη δόση εδώ πέρα. Το εντοπίζεις κυρίως στα πλήκτρα.

Η παραγωγή παραμένει εξαιρετική, δίνοντας τους καθιερωμένους extra πόντους στις οχτώ αξιολογότατες συνθέσεις που αποπνέουν σκότος. Οι καταιγιστικές ταχύτητες διαδέχονται τις mid-tempo στιγμές, το rhythm-section είναι στιβαρό, ενώ τα riffs και γενικά η κιθαριστική δουλεία είναι εντυπωσιακή, περικλείοντας δύναμη και ατμόσφαιρα σε ένα δίσκο που καταφέρνει και διατηρεί το πήχη ψηλά, χωρίς απλά να τον ανεβάζει ψηλότερα.

Εν ολίγοις, εδώ έχουμε άλλο ένα θαυμάσιο album, αντάξιο του ονόματος της μπάντας. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για μένα αυτό είναι αρκετό.

 

Bestia Arcana – Holokauston 2017

Cover

Περίμενα τον συγκεκριμένο δίσκο με μεγάλη ανυπομονησία εδώ και αρκετό καιρό. Το έχω πει πολλές φορές και θα το πω άλλη μία. Ο Naas Alcameth είναι χωρίς τη παραμικρή αμφιβολία, ένας από τους ευφυέστερους και ικανότερους μουσικούς που υπάρχουν στο black metal τα τελευταία δέκα χρόνια.

Το ντεμπούτο «To Anabainon Ek Tes Abyssu» του 2011 ήταν ξεκάθαρο. Πηχτό, σκοτεινό, αριστουργηματικό black metal, που δημιουργούσε ανατριχίλες με τη δυσαρμονική του ατμόσφαιρα. Στο «Holokauston» ο ενθουσιασμός μου απλά εκτινάχθηκε στα ύψη!

Όλα ξεκινάνε με το χτύπημα της καμπάνας στη έναρξη του «Hellmouth». Αυτή δίνει το σύνθημα να ξεκινήσει ο όλεθρος που θα σε ρίξει στα τάρταρα. Εδώ θα ακούσεις θεοσκότεινες riff-άρες, προσαρμοσμένες μέσα σε μία εφιαλτική ατμόσφαιρα. Τα lead κιθαριστικά μέρη σε συνεργασία με τα πλήκτρα, δημιουργούν θηριώδεις αρμονίες που σκεπάζονται με τη σειρά τους από τα αιμοβόρα φωνητικά, ενώ το drumming του Menthor είναι όπως ακριβώς πρέπει… Καταιγιστικό.

Στο «Obscurator» τα ήδη προ-υπάρχοντα στοιχεία αρχίζουν να γίνονται ακόμα πιο έντονα, γεγονός που αναδεικνύει τις εμπνευσμένες, μεγαλειώδεις συνθετικές στιγμές του καλλιτέχνη, για να φτάσουμε στο «Howling» και σε μία καταπληκτική, αργόσυρτη mid-tempo σύνθεση με ξεκάθαρη ambient δομή, που παραπέμπει και σε funeral death metal φόρμες.

Τέλος το «Iniquity» έρχεται να κλείσει το δίσκο με ένα μεγαλεπήβολο, στομφώδη τρόπο, και αποτελεί τη τέταρτη και τελευταία πράξη σε ένα έργο που τσακίζει κόκαλα. Όλα τα παραπάνω καθοδηγούνται φυσικά από μία αψεγάδιαστη παραγωγή που εξυψώνει το τελικό αποτέλεσμα σε σημείο, οπού ο πήχης φτάνει πραγματικά πολύ ψηλά. Αξίζει να αναφέρω επίσης, ότι το artwork του πολύ καλού εξωφύλλου ανήκει στον David Herrerias.

Μπορεί να είμαστε ακόμα στο πρώτο μισό του 2017, αλλά είμαι σε θέση να πω πως αν δεν αλλάξει κάτι, τούτο εδώ είναι το black metal album της χρονιάς. Ο καιρός θα δείξει…

 

Immortal – Diabolical Fullmoon Mysticism 1992

immortal

Πίσω στο 1992…

Οι Immortal δεν χρειάζονται συστάσεις. Μιλάμε για μία από τις σημαντικότερες μπάντες της Νορβηγίας και κατ’ επέκταση του είδους. Σήμερα αποφάσισα να γράψω μερικά λόγια, για τη πρώτη κλασική δισκάρα τους «Diabolical Fullmoon Mysticism».

Ηχογραφημένο στα Grieghallen Studios τον Απρίλιο του 1992,  το εν λόγω album αποτελεί ένα ακόμα θεμέλιο λίθο στο πελώριο οικοδόμημα του Νορβηγικού black metal. Το εξώφυλλο αρχικά είναι σκέτη απόλαυση. Εντάξει δεν είναι τίποτα το φοβερό εικαστικά, αλλά όλο αυτό το στήσιμο της μπάντας στο συγκεκριμένο χώρο τη νύχτα, βγάζει στον ακροατή το αγνό, αρχέγονο μαυρομεταλικό ένστικτο, που θα τον κάνει να ξεκινήσει την ακρόαση με ένα τέλειο αισθητικό προσανατολισμό του μουσικού περιεχομένου. Η παραγωγή είναι υποδειγματική, δίνοντας έμφαση σε όλα τα όργανα, διατηρώντας όμως παράλληλα τη σωστή μουντάδα στον ήχο.

Το μουσικό μέρος ξεκινά με ένα υπέροχο, μυστηριακό ακουστικό Intro που αναδύεται μέσα από τους ήχους των ανέμων, καθώς και από τις «απόκοσμες» ανάσες του Abbath. Το φοβερό «The Call Of The Wintermoon» που ακολουθεί θα μείνει στην ιστορία, όχι μόνο για το videoclip του, αλλά κυρίως επειδή περιέχει όλα τα συστατικά που χρειάζεται ένα black metal κομμάτι, για να χαραχτεί στη συνείδηση ενός μαυρομέταλου ακροατή. Δαιδαλώδεις ρυθμούς, σιδηροδρομικά riffs που προκύπτουν από τις διδαχές των μεγάλων μουσικών του πρώτου κύματος του black metal, φωνητικά με προσωπικό στυλ, σωστό ήχο και φυσικά κατάμαυρη ψυχή.

Ο δίσκος εξελίσσεται γοργά, δίνοντας στιγμές πώρωσης μέσα από κομματάρες όπως το «Unholy Forces Of Evil», για να κλείσει με το 9λεπτο έπος «A Perfect Vision Of The Rising Northland» στο οποίο έχουμε μία mid-tempo εξέλιξη, ακουστικά μέρη, μερικά πολύ όμορφα και ουσιώδη πλήκτρα και φυσικά ένα εκφραστικό σόλο που θα οδηγήσει στο τέλος.

Για πολλούς το συγκεκριμένο ντεμπούτο είναι ένα αρκούντως καλό πρώτο βήμα. Για μένα είναι μία ένδοξη αρχή ενός σχήματος ταυτόσημου με την έννοια του είδους, που προσέφερε τα μέγιστα σε αυτό. Η ιστορία το απέδειξε…!

 

Failure Ritual – Failure Ritual 2012

failure-ritual-failure-ritual-cover

Έχοντας ελάχιστες γνωστοποιημένες πληροφορίες για αυτό το σχήμα, όπως ότι μας έρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι είναι ανεξάρτητο σε θέμα παραγωγής και ότι εξασκεί ένα εξαιρετικό ambient-οειδές ατμοσφαιρικό black metal, θα ασχοληθούμε με το πρώτο τους ομώνυμο album, που αναμφισβήτητα έχει να πει πολλά!

Εδώ διακρίνεται ξεκάθαρα μία σχιζοειδής – εφιαλτική παράνοια, η οποία αναπτύσσεται γοργά και δυναμικά μέσα από τα τρία τεράστια σε διάρκεια, αλλά και σε αξία κομμάτια. Τα φωνητικά ακούγονται σαν απόκοσμες βασανιστικές κραυγές που κατακεραυνώνουν τον ακροατή δίνοντας του το κίνητρο της υπέρμετρης θέλησης να συνεχίσει να παρατηρεί με προσοχή το μοναδικό τούτο έργο.

Η παραγωγή διαθέτει μια υπέροχη – στιβαρή θολούρα, απ’ την οποία οι έντονα δυσαρμονικές – χαοτικές μελωδίες δηλητηριάζουν το ψυχισμό του ακροατή, ενώ τα mid-tempo ρυθμικά σχήματα βαριανασαίνουν σαν επιθανάτιες εκλάμψεις, αποσκοπώντας στο να γίνει απολύτως κατανοητό πως η εν λόγω μπάντα υπάρχει για να δώσει στο είδος μια νέα πνοή, όσον αφορά τη φρεσκάδα του υλικού της. Το εξώφυλλο φαντάζει άκρως απειλητικό και συνάδει με το χαρακτήρα της μπάντας.

Είναι γεγονός πως με τόσες πολλές δουλειές που ακούμε κάθε μέρα σε αυτή τη μουσική, το να ανακαλύπτουμε διαμαντάκια τέτοιας εμβέλειας, είναι κάτι παραπάνω από αφορμή για επαίνους.

Θα πρέπει να αναφέρω ακόμα και την παραγωγικότητα της μπάντας, η οποία έδωσε άλλους πέντε δίσκους τη χρονιά 2015. Δίσκοι που θα εξεταστούν καλύτερα στο μέλλον, ενώ μαζί με το ντεμπούτο διατίθενται μόνο σε ηλεκτρονική μορφή από το bandcamp.

Σπεύσατε…!!

 

Φωτογραφικό Αρχείο

thou-shalt-suffer

Από τα early 90s και τους Νορβηγούς Thou Shalt Suffer. Ο Ihsahn (Vegard Sverre Tveitan) πιάνει το απόλυτα μυστηριακό – φολκλορικό συναίσθημα σε μία φωτογραφία που περικλείει όλη τη τελετουργική – αποκρυφιστική ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών στο είδος.